!...!

حالم اصلا خوب نیست...

لعنت به تمام موجوداتی که اسما" آدمن...

موجوداتی که قابلیت تغییر دارن،اشکال و رنگ های مختلفی به خودشون میگیرن...

هر وقت احساس میکنی که خیلی زیاد اونارو میشناسی متوجه

میشی که چقدر برات غریبه ان!

چه جوری باید بشناسمشون؟!

بر اساس کدوم اصول بفهمم که این آدم ،اون آدم نیست...

مگه نباید ادمارو با یک عذر خواهی بخشید،

مگه نباید به دوستانت اعتماد کنی،

مگه این طور نیست که همه فطرتشون پاکه،

مگه دل شکستن جرم نیست،

مگه تهمت زدن گناه نیست،

پس چرا...؟؟؟

نمیفهمم با این همه تناقض تو زندگی ادمواری که ادعا میکنیم داریم

چطوری کنار بیام؟؟!

!....!

خوش به حالت سقراط که تا اخر عمر جوینده ی حقیقت بودی،،،

من که در درست و غلط الفبای اسمم هم مانده ام!